Getuigenissen uit de beide wereldoorlogen

26-03-2014 10:47
 
tijdens de Nacht van de Geschiedenis, gisterenavond in de zaal boven onze bibliotheek !
 
Deze organisatie van het Davidsfonds Brakel-Lierde vond in de Geschied- en Heemkundige Kring Triverius een enthousiaste, bekwame partner.
 
Wereldoorlog I
 
De chronologie respecterend werd eerst aandacht besteed aan de Groote Oorlog. Hiervan zijn uiteraard geen overlevenden meer onder ons. Reden waarom André Vandenhaute en Michel Morre de honneurs waarnamen voor hun vaders, respectievelijk Polycarpus Vandenhaute en Victor Morre.
 
Over deze laatste leest u meer in zijn In Memoriam, geschreven door de moderator van het gesprek, tevens voorzitter van de Geschied- en Heemkundige Kring. (klik HIER)
 
Op Polycarpus kom ik later graag extra terug, in een apart artikel …
 
vele verhalen
 
Ons werd het verschil uitgelegd tussen een etappen- en een gouvernementsgebied, met de daarbij horende grote verschillen. Waardoor in Brakel heel weinig toegestaan was, in het naburige Vloesberg en Everveek veel meer. Wat op zijn beurt zorgde voor een bloeiende smokkelhandel.
 
In het begin van de oorlog werd er amper gecontroleerd, naar het einde toe werden de controles scherper. De sprekers kregen de lachers op hun hand met het verhaal van een vrouw die verplicht werd haar paspoort te tonen. Waarna ze haar kleed omhoog trok, en door de Duitsers gesommeerd werd om zich uit de voeten te maken …
 
Ook werd verteld over de kaalslag van de Brakelse bossen. Hout dat door de Duitsers gebruikt werd in de loopgraven, maar vooral als grondstof voor houtskool, om zich aan te verwarmen in diezelfde loopgraven. Veel triestiger werd het, wanneer bleek dat vele Brakelse opgeëisten elders hetzelfde werk moesten verrichten. Onder jammer genoeg erbarmelijke omstandigheden. Hard werken, weinig eten, regelmatig een pak slaag gekregen waardoor te velen het niet overleefden …
 
de bevrijding !
 
Op 10 november 1918 werd Brakel bevrijd. Aan het hoofd van het Engelse peloton reed een zekere luitenant Side. Zijn leven, en dat van vele van zijn soldaten, werd gered door een toesnellende vrouw uit Zegelsem. De Duitsers hadden zich immers, met een mitraillette, in een hinderlaag gelegd. En zouden, zonder de tussenkomst van de tot voor kort anonieme vrouw, weggemaaid geweest zijn door de vijand.
 
Opzoekingen door Triverius brachten intussen aan het licht dat de redster waarschijnlijk Maroyen Lidy geweest is. Jammer genoeg is deze vrouw ook niet meer in leven. Anders zou ze uitgebreid in de bloemetjes gezet worden door Robert Side, de inmiddels 93-jarige zoon van Luitenant Side. Die zijn bestaan te danken heeft aan onze plaatselijke heldin. We mogen deze kranige Engelsman trouwens verwelkomen in de loop van de maand april. U leest er zeker meer over op ‘t Brakelt.